SU İŞTE. NE KADAR KARIŞIK OLABİLİR Kİ?

Oldukça.

Yıllarca bize suyun basit bir formülü olduğu öğretildi: H₂O.
Doğru. Ama eksik.

Çünkü içtiğiniz şey yalnızca iki hidrojenle bir oksijenin mutlu beraberliği değil. Mineraller, çözünmüş gazlar, iyonlar, pH, ORP, elektroliz… Bir de bütün bunların üzerinde yükselen devasa bir su endüstrisi var.

Ve elbette burada da üç mahalle var.
Bir tarafta alkali iyonize suyu neredeyse öcü gibi görenler.
Daha konuyu dinlemeden “Mideye girince zaten nötralize oluyor!” deyip dosyayı kapatanlar…

Diğer tarafta onu ölümsüzlük iksiri, her derde deva bir mucize gibi anlatanlar…

Bir de üçüncü mahalle var:
“Bir dakika arkadaş! Bilimsel literatürde ne ‘mucize’ diye bir kavram var ne de ‘fasarya’. Önce bakalım, bilim bize ne söylüyor?” diyenler.

Benim mahallem burası.

Çünkü bu kitap alkali iyonize suyu kutsamak için de yazılmadı, mahkûm etmek için de.

Yaklaşık yirmi yıldır bu teknolojinin içindeyim. Bu süre boyunca yüzlerce, binlerce bilimsel yayını; olumlu bulguları da olumsuz sonuçları da inceledim. Ve karşıma, başlangıçta benim bile beklemediğim ölçüde dikkat çekici, kimi zaman olağanüstü umut verici araştırmalar çıktı.

Bazı sonuçlar güçlüydü. Bazıları henüz doğrulanmayı bekliyordu. Bazılarıysa anlatıldığı şey değildi. Ama gördüğüm tablo, bu konuyu birkaç ezber cümleyle geçiştirmenin pek de bilimsel olmadığını söylüyordu.

Bu kitapta musluk suyundan moleküler hidrojene, elektrolizden oksidatif strese, mide asidinden kronik hastalık araştırmalarına kadar uzanan bir yolculuğa çıkacağız.

Ama beyaz önlük giymeden. Çünkü bilim ciddi bir iştir; sıkıcı olmak zorunda değildir.

Size mucize vaat etmeyeceğim. Bilimin henüz söylemediği bir şeyi bilim söylüyormuş gibi anlatmayacağım. Ama bazı ezberleri de rahat bırakmayacağım. Özellikle de yıllardır hiç düşünmeden tekrarladıklarımızı.

Bu kitabı bitirdiğinizde suya bir daha eskisi kadar basit bakamayacağınızı düşünüyorum.

Ve galiba bütün mesele de burada başlıyor.